W ciszy

przeczuwam że miłość już nie wierzy w cuda rokowania z ciałem pobladłym po trudach walki o zbyteczność po omacku wznawiam a walki konieczność o czucie – zostawiam tym co przyjdą po mnie i także odejdą gdy miłość odpowie w ciszę się rozejdą po licznych pokojach ostojach pamięciach mądrzejsi o chwilę w kamiennych objęciach