Danse macabre

"Danse macabre" Nie przełknę już nigdy porażki aż taki nie jestem głodny zużyłem też resztki pokory nie słucham czy jestem godny sam sobie wezmę z kosmosu to co uznam za cenne ciszę harmonię i spokój gwiazdy na niebie wiosenne iskry ponad ogniskiem podarki od siostry Hekate kto chce do mnie dołączyć zaparzę mu z prądem herbatę będziemy patrzyli wysoko tam gdzie wirują anioły złączymy się chwilą istnienia oddamy światom pokłony wzywam Was białe kruki demony puszczańskie bywajcie oto nowy początek do boju marsza zagrajcie nie ma już starego świata płoną księgi na stosach smartfon mózgi zamiata mieszając w ludzkich losach w chaosie i szale wiruję pływam jak ryba w wodzie złe plany im pokrzyżuję zaciekłość jest u mnie w modzie bądź wierny idź a więc idę wraz z bólem pogadą i strachem to część mojego zwierzyńca żyjemy pod jednym dachem wołam je czasem do siebie głaszczę chwalę rozpieszczam bywają jednak nieznośne wtedy okrutnie je besztam teraz jednak idziemy  razem z sojusznikami niosąc świetliste sztandary rozprawić się wreszcie z wrogami mądrość szeroko siejemy zasad się nie trzymamy to reguła zwycięstwa walczyć jak oni z nami gdy przyjdzie jednak mi polec nie będę odczuwał żalu umrę na swoich zasadach z kostuchą tańcząc na balu a kiedy złożą mnie w krypcie zacisnę kościste palce rozwalę drzwi jednym ciosem i wyjdę brać udział w walce bo sztuka jest nieśmiertelna a ja kochany jej brat poniesie me imię daleko zatańczmy więc  danse macabre