Książe

"Książe" Straciłem już tyle fragmentów z tego co człowiek zwie sercem jeszcze chwilę pożyję więc oddam ich jeszcze więcej niektóre mi wykradziono lub zbyt rozrzutny gdzieś byłem ostrożność w grę tu nie wchodzi nie idę przez życie tyłem patrzę już prosto w oczy rozumiem ludzi mniej więcej nic mnie już nie zaskoczy choć ciosy dostaję w podzięce mam jednak smoczą łuskę kręgosłup z diamentów i złota oczy z czarnych kryształów Lucyfer już mnie omotał a może jest jednak na odwrót i ja mam go na posyłki smażyłem się przecież już w piekle próżne więc jego wysiłki gorzej mi było w czyśćcu tam naprawdę bolało wtedy się przekonałem że jednak nie jestem skałą widziałem krew spływającą po skaleczonych uczuciach witraże złożone z frustracji rozbite pięścią przeczucia strach mnie przytulał do piersi chciał uczynić swym sługą wrzucił mnie w wir samotności i byłem w nim bardzo długo krążyłem jak ślepiec w krainie w której jest kolorowo i gdy już chciałem się poddać spotkałem promienną królową ona mnie uleczyła znów zobaczyłem ten świat nie mogę jednak jej służyć dopóki mam tyle wad czasem wpadam w euforię która gasi mój ból i podpowiada do ucha królowej potrzebny jest król przeszkody musisz usunąć wiem już i do tego dążę do dzieła więc się zabrałem nadchodzę ja mroczny książe