Schody

"Schody " Gdzieś daleko zeszłaś do mnie schody niebios pod stopami winny jestem bo wzywałem a tańczyłaś z aniołami sama wiedźmą  się nazwałaś czym bardzo zraniłaś mnie wszystko co  się wydarzyło to uczucie  a nie blef jeśli dałaś nie zabieraj  mi nadzei  zostaw ją gdzieś tam w czasie w moich myślach będę pielęgnował to  co żyje ciągle we mnie i nie umrze pókim żyw nie odetnę nie oderwę to nie był  szaleńczy zryw nie chcę dramy nie chcę stresu chcę spokoju w życiu mym namiętności i czułości pląsu dusz w miłości rytm  zrozum serce barbarzyńcy ono już  nie zmieni się łańcuch co mój umysł pętał już zerwałem żarzył się mam Cię w myślach czuję szczęście wiem że jesteś wielbię to i przestaję  już tu pisać czas na zmiany w przyszłość krok Podczas trwania obecnej weny, którą udaje mi się utrzymać od 54 dni, moja ekspresja szła w kierunku eksponowania bardzo osobistych uczuć. Mniej obserwowałem świat zewnętrzny. Tu wrzuciłem tylko część tego co stworzyłem ostatnio, dwa utwory nawet usunąłem, bo były napisane stricte dla jednej duszy. W zasadzie wszystkie są dedykowane osobiście, ale część zachowałem dla siebie, a część napisanej poezji po prostu musiała ujrzeć światło dzienne, więc publikowałem ostatnio często. Od dzisiaj jednak chowam się z powrotem w siebie. Zamykam za żelaznymi wrotami, na wielkie żelazne sztaby i olbrzymie kłódki. Muszę stoczyć teraz szereg wewnętrznych bitew, bo to co teraz będę tworzył ma nadrzędny dla mnie cel. Świat może zaczekać. Na pewne etapy życia muszę zaczekać i ja. A na pewne zapracować. Po prostu muszę zacząć wspinać się po schodach, po których ktoś do mnie zszedł ;-) Wiem już jak pielęgnować wenę. Wiem skąd ją czerpać. Została moją niewolnicą i Panią zarazem. Ciekawe uczucie. Czas to wykorzystać. Do zobaczenia za jakiś czas :-)