Moje sandały

Pada dziś. Od świtu pada. Taka aura smuci mnie. Każdy dziś kalosze wkłada A ja nie mam. Nie chcę. Nie! Ja w sandałach śmigam stale Lecz listopad to mój wróg. Gdy brak deszczu - doskonale, Deszcz - granicą szczęścia próg. Lubię deszczyk, owszem - w maju, Kiedy ciepły zrosi mnie. Wtedy miło niczym w raju. W listopadzie deszcz jest be. Kropla deszczu - korzec błota. Sąsiad tapla się w banałach. Wstrętny jest mokry listopad. Jak przez błoto przejść w sandałach? Czekać będę aż mróz skuje Ścieżki moje i utwardzi. Ja przez życie pielgrzymuję. A w sandałach jeszcze bardziej.