utkany z mgieł
patrzę na wyblakłe słońce
płatki śniegu jak szklana wata
przysypały czerwony berberys
zgubię się w przyziemnej nostalgii
na drodze za mostem
którędy odszedł świt
63 odsłon
Komentarze (8)
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
pójdę tym mostem na drugą stronę do ścieżki którą świt stąpał złapię w swe sidła pijanych oczu twą mglistą utkaną postać złapię nie puszczę nim słońce wzejdzie do knajpy zaprowadzę i tej przyziemnej zgubnej nostalgii we dwójkę damy radę
dziękuję, ładnie ale poradzę sobie
wiem;) to miało być takie dłuższe dziękuję za ładny wiersz (oczywiście piwo lub jakikolwiek inny trunek wiszę i postawię, gdy tylko odwiedzisz Breslau)
nie gub się. Kazda nostalgia jest łatwiejsza do przetrwania, gdy nie jesteś sam, a nas tutaj dostatek ;)
zawsze przed pracą czytuję utwory tegoż autora, ukrywającego się pod tajemniczym nickiem mck47. dodają energii i zapału.
cop, szczypta ironii nie zaszkodzi :)
to b. miłe Ajotlku :)
Bardzo nastrojowo :)