można było przywyknąć przecie

z okna widok na wnętrze większy zagracony pokój drzewa - myśli uśpione wiersze bez dostępu do rzeczy oczywistych życiorys pogłębiony siecią zmarszczek ścieżki spowite akwarelą męskim kremem na rozstępy szyja dłuższa o żerdź bez głowy i balastu oczekiwań kiwa się z wiatrem na środku pola strach oberwaniec nikogo nie przestraszy załzawiona noc i jej brat bezpański kot życie puka się w czoło wyglądam zza drzwi tylko cienie minionych chwil wzruszenie które nie pozwala zasnąć