obok

to już się nie zdarzy stracony czas ma zimne palce Proust wynosi z wyciszonej sypialni wazon zwiędłych kwiatów mam spierzchnięte usta i żal jak pokuta co dzień żyje od nowa nalega abym porzucił swój świat w słońcu wygrzewają się aniołowie te o ludzkich oczach tkają sny z delikatnych liliowych nici