oddzielnie

przesącza się życie
w szparze u drzwi
światła dalekich latarni
w objęciach mroku

pojutrze bardziej
położę dłonie na białym obrusie
przełamię jak opłatek

coraz mniej życzeń
więcej ciszy
zapatrzenia

na bezludne wyspy
miłość
i ludzką samotność