skroplone myśli

słońce oplata drawniany płot jabłoń wkłada do ust niedojrzały owoc poczułem się jak Adam co nie chciał ale uległ oczarowany dotykiem i miłością która miała być święta * uciekam od zgiełku i troski pod parasol który ożył na wietrze bławatki jak oczy kobiet zielony groszek pnie się do światła święty spokój w aureoli niebieskich chmur * tyle słów tłumaczy świat pies liże rękę i nic nie wie o paralaksach i czarnych dziurach w których przepadły losy i czas w chmurach kołysze się twój uśmiech dotyk ust otulony zmierzchem * zawstydziła siostra tyle bierzesz aż unieść nie możesz więc zostawiłem jej u progu myśli ciężkie od troski i breloczek który dała mi kiedyś na drogę