rozmyślania w deszczu

Niebo rozpłakało się i mokrą od ocierania łez ręką zapukało w moje okno Wychyliłam się na pocieszenie wymieszało nasze krople nie były już takie słone Objęci przez moment zapomnienia byliśmy chyba szczęśliwi Słodkimi strugami zmywało mój strach przezroczyste diamenty ściekające z moich włosów z hukiem spadały na okienny parapet i rozbijały się na miliony myśli Małe cząsteczki tęsknoty nie bolały już tak bardzo Ulewa powoli dobiegała końca .