oniryczne sprawy zdanie

Już dobrze, siedzę; z niewiary jest mi niewygodnie, ale uśmiecham się na taką konfesję, choć nigdy nie pociągał mnie ekshibicjonizm, nawet najbardziej moralny, ale przecież nie będziemy nikogo poruszać i niczego takiego, by dotknąć istoty czy rzeczy ważnej dla tych różnych pań miłych i przychylnych, które wszystko odbierają tak bardzo osobiście i uśmiechają się wdzięcznie, z przekonaniem, że tylko dla nich kwitną kwiaty i wulkany miewają erupcję i nawet bywa, że góry trzęsą się w paroksyzmach, tak skwapliwie przyrównywanych do symptomów miłości, której, tak naprawdę, nie spotyka się na co dzień, bo nikt mi nie wmówi, że tak po prostu wstanie z łóżka z zamiarem obmycia twarzy ze wszystkich snów, tych pięknych i tych najbardziej obleśnych, by rześko zatrzepotać rzęsami, raźnie przebierać nogami, powitać dzień nowy i będzie do nocy ślęczał nad zlewem pełnym krwi, a później jeszcze do rana, aż w końcu straci rachubę i poczucie czasu - nie będzie wiedział, czy już się obudził, czy jeszcze ciągle śni i kocha.