Uśmiechnięta poezja

smutek rozmienia moje szczęście na drobne kradnie kawałki miłości zabiera co się da za marne grosze bezradny anioł stróż odchodzi gubiąc jedno milczące pióro wiary a Bóg? milczy spijam samotną ciszę życiem piszę wiersze Bóg uśmiecha się do poezji