Monolog wstawiony (proza)

... Bo od człowieka do człowieka.., od słowa do słowa... Zdarzy się, że na słowo wiara, że jednym słowem inaczej nie da rady. Czasami tylko w łyżce wody... by potokiem popłynęły... Bo od człowieka do... po drodze też jakiś człowiek, więc trzeba być człowiekiem i to w dodatku najlepiej całkiem ludzkim... I tak po ludzku powiem ci, że czasem te instynkty... To takie bardzo ludzkie w tym nieludzkim świecie.., gdy zwierzę z człowieka wyłazi... A człowiekiem trzeba nawet w lesie... Mówią, że i zwierzę też człowiek...! Nie powiem: kobieta też, a jakże.., najlepszy przyjaciel.., ale przyjaciele do czasu, bo nieludzko swoją osobą zajęci i zacięci... No wiesz, co tu gadać! Lepiej wypijmy po ludzku, jak chłop z chłopem i nie maż się, bo powiedzą, żeś chłop jak u ludzi baba! Jak człowiek z człowiekiem, bo przecież nic, co ludzkie..! A reszta?! A zresztą! A pies ją drapał!