zwodzonym mostem pójdę sama

już mnie na wyspy szczęścia nie zwódź na rękach musiałbyś tam zanieść gdy tobie zefir wichrem w oczy a piekłem drobne zamieszania nie mów mi wzniośle jak po brzegi buzuje w tobie zrywów wrzątek kiedy skaleczysz mały palec i krzyczysz że rzeź niewiniątek już mnie na wyspy szczęścia nie zwódź gdy ząb co ćmi dla ciebie dramat w tych wielkich słowach konsonansem z dramatem się rymuje blamaż wtul się spokojnie w miękkość sofy ona obejmie jak kochanka nie plącz się proszę w moje strofy jak niegdyś w zwinność stóp skakanka