sponiewierany

z nerwicą urodziłem się Bogu na takie staranie spalonych prochów uwięziony krzyczę lecz nikt nie słyszy pod podszewką mam jedynie spalony bat z czerstwym sumieniem jak chleb wymykam się cieniom gubiąc ich trop ale czy umiesz mnie powstrzymać czy jesteś na tyle silna żeby wyśliznąć się z powidoków cienia