Pieszczotliwy dotyk na rozgrzanej słońcem skórze, jak cichutki śmiech, jak igraszka wiatru w spokojnej naturze Gwałtowny wdech, urwany krzyk, mocne uderzenie, bezskuteczne prawie jak złudzenie oddech wiatru nieskończony, swą melodią koi, rani nieświadomych swych słuchaczy, bo nic dla nich dziś nie znaczy lecz w ich duszach pozostaną, te muśnięcia, uderzenia, te objęcia, odepchnięcia, nie wyblakłe przezroczyste te wspomnienia i odczucia, to nie zwykłe szare cienie, to cień wiatru niewidzialne otulenie...