W życiu ból się już nie liczy, Szczęście znikło dawno już, Jestem sama pośród ciszy, Samotności dość mam już, Chce uwolnić się z koszmaru, W którym klatkę zamknął ktoś, Ja w tej klatce się znalazłam, Lecz siedzenia mam już dość, Nikt nie przyszedł mi z pomocą, Chociaż drogę każdy znał, Wszyscy o mnie zapomnieli, Własne życie każdy ma, A ja płacze lecz nie z bólu, Tylko z żalu za ten świat, Pozostanie po nim tylko, Zwiędły, marny lilii kwiat.