Otwierając oczy, zamknęłam duszę, a klucz zgubiłam gdzieś po drodze przez życie. Nie chce współczucia, litości ani nawet zrozumienia. Chce spokoju; abym w zaciszu swego serca mogła stworzyć duplikat i otworzyć coś; co teraz jest tylko małym, zakurzonym kuferkiem; upchniętym razem z wszystkimi brudami mego życia, a przecież właśnie w nim znajduje się sens mego istnienia.