miłość

Oni potrafią być Poezji natchnieniem Pełni miłości, Serca westchnieniem, Gdy nagle on Złością przepełniony Odburknie niegrzecznie Jakby wcale nie do żony Sam nie wie, Co chce od życia? Atakuje jak dziecko W geście obrony Pełen zagadek, Słabości cały Czasem kochaniutki I wspaniały Potrafi zawrócić w głowie, Przytuli, miłe słowo powie Potem zagubiony Jak mały chłopiec Poddaje się nałogom - czy chce mi dopiec? Nawet kwiatka kupi, Uśmiech i spacer ofiaruje Nie wiem, Czy ktoś ich zrozumie? Czy jakaś kobieta potrafi? - ja nie umiem Im więcej myślę - tym mniej pojmuję! Kobiety są z Wenus, A mężczyźni z Marsa, Taki wniosek wysnułam - to nie farsa! Nadajemy na innych falach, I to mnie nie zadawala Więc tak jak ONI - ja nie rozumuję. Dla mnie kochać - znaczy kochać! Pełną piersią oddychać I nie szlochać! Nie robić nikomu przykrości, Humorów nie miewać i złości Bo czegóż się nie robi Dla miłości....