coś puka w okno

nastawiam gramofon na szybie nieba granat rozgwieżdżony zastyga mrozu purpurową zorzą chwieję się waham na nie swoich nogach truchtem oddycham twoimi ustami w słabych ramionach pokonuję słabość w dotyku dłoni czułość rozpoznaję w gęstwinie kończyn słodko zagubieni czasem wystygli i piekielnie głodni spragnieni mięsa kosztujemy siebie zamykam oczy noc zda się mirajem odkrywam ciebie w najbardziej twym kącie na skórze pleców krwią w spazmach rozkoszy słyszę co piszą akrylowe szpony sensopuszkami odnajduję w mroku a ramionami obejmuję kosmos językiem gładkość zębami twą stałość zaś resztą zmysłów odgaduję całość tej chwili bliski zew dali odbieram i nierealny podtrzymuję miraż musi wystarczyć rozpalonej głowie w marszu na północ skąd płynie melodia i to że żyję gdy wstrzymuję oddech czuję najmocniej