gdy

gdy smutek mnie dopadnie to leżę plackiem jak śledź w beczce na dnie gdzie tlenu brakuje to wtedy pomysły się mnożą w nadmiarze z nadmiaru z beczki wychodzą i się rozłażą jak robaki po pustym hangarze a bywa że beczkę rozerwie i papier zachlapie gdy milczenie chwycę i ścisnę co wycisnę wiersz w kolorze kropli miętowych co dech zapiera i oczy łzami zalewa gdy radość za kostki złapię i ona mnie uniesie gdzie wiatr włosy rozwiewa a słońce oczy przymykać każe pisać wtedy nie mogę bo gdy pióro do ręki biorę to radość mi umyka spadam wtedy na ziemię tu smutek mnie dopada i koło się zamyka