już

wracają małymi grupkami sam na sam ona solo mija jak łan mną kołysze wiatr trawami wolny i swobodny bujaj i zawracaj moją głowę niech przetwarza dane mi ja hetman polny krajobrazu bezkresu wokoło ty kolorowych wrażeń nadmiarem bądź czujna by ciebie nie minęło nad ranem zachodzi jak miedzią pokrywa chmur na wschodzie nocą opadłą z oczu co jak ognie podminowane ustami U tak trochę bardziej płasko i bez powodu nie broń mi paluszkami ze stopu irydu z platyną ich brakiem wariuję nie żal elektrolitów wycieku przejaśnia się świta wielka szkoda i ból byle przetrwać do zachodu on niezawodny niechybnie