kobieta o uśmiechu konwalii

zwabił mnie zapach truskawek włosy jak wata cukrowa gładko przylizane łaskotały cykaniem świerszczy pod sklepieniem głowy mleczna słodycz skóry dołów obojczykowych bezwstydnie korespondowała z fluorescencją zielonych paznokci umazanych krowim łajnem bosych stóp brak biustu bezmyślnie maskował przykrótkim podkoszulkiem na cienkim długim ramiączku odsłonięty pępek jak betlejemska gwiazda wpięta we włosy nad lewym uchem lśniąca krwista kokarda kolana pomiędzy nimi wszystkimi pstrokate pełne luzu obiecujące niczym nieskrępowaną beztroskę bermudy wziąłem dwa kilo i litr miodu akacjowego