koryto

zostawiam wszystko na brzegu wilgotnym coraz się głębiej zanurzam wyczuwam coraz to dalej główny nurt pochwycił nie ma odwrotu lej wciąga wiruję poddania słodycz dobija do dna wypływam bez tchu to cud ten łomot a ciało bez sił .......... budzi mnie trzask rozpadam się na roje trosk dziesiątki spraw niedokończonych za oknem noc a w piersi tłok coś jakby chybotliwy klekot to luzy zaworowe znajduję moc by zebrać je poskładać rozsypane i tak co dzień od kilku lat wciąż składam się nad ranem co będzie kiedy braknie sił lub kilka ważnych puzzli - nigdy nie tonie się dwa razy w tej samej rzece? - nieprawda 15 minut wystarczy ;)