wiersz

zdolność interpretacji omiata go okiem odwracając głowę mówi na odchodne idę do psychiatry zostałem sam ręce mi opadły wiersz tymczasem rozkręca się na dobre miesza czasy liczbą wyrwie przykopał łopatą kończąc dialog na wyjątkowym stylu percepcja doszła do granicy przeczołgała się pod drutem na pięcie krokowe w podskokach pokonała w pasie zaoranej ziemi mina jej zrzedła konsystencją ze stałej na zmienną życie rozstało się z żalem w przyjaźni kot z nimi tańcował pies jak zwykle pojechał koleją