o tym jak kapitalizm zabił w tobie miłość

Lato nie przeraża słowa tak; myślę a w myśleniu tym, nie ma dozy udawania -udawanie przemyka długimi korytarzami umysłowych paranoi piętrzących się w zakamarkach nielogicznych domysłów. Lubię patrzeć na kobiety, za co dostaję dożywocie bezpowrotnie zabranych konstrukcji norm nie(społecznych). zburzone wizualizacje miłosnych igraszek z nogami przerastającymi pornograficzną szatę graficzną nowej witryny sklepowej tu brak; ściągnę z siebie baner i neologizmy twojego języka kurczące się na przekór natańskim kazaniom Wylęgły się nowe pokolenia kłamstw i kłamstewek, porosły bagnisty labirynt przyzwoitości; plączą się wokół naszych twarzy by wydobyć resztki prowizorycznego uśmiechu, którego de facto nigdy nie posiadaliśmy. (One tego nie wiedzą, więc ciii.. Można udawać). I tak po raz kolejny szukamy wyimaginowanych kompanów wirtualnego półświatka. w pustym ekranie pustych kart; siedzimy w dziwacznych pozycjach (bardzo nieerotycznych). nieładni i nietrzeźwi upajamy się chwilami, gdzie nie ma nas razem.