wolałabym się nie tłumaczyć.

Nie czuję jak ty przyjacielu jeszcze słychać kroki na schodach drewnianych i starych za starych i za drewnianych by utrzymać kolejny tupot stóp rozchylam się i przyjmuję ofiarowaną miłość zasłaniasz ręką skronie chronisz przed światłem latarni tej bardziej wulgarnej niż morskiej okno pół otwarte więc i ja tylko pół naga nie wiję się jak wąż nie gibam jak młoda łania nie krzyczę jak zwierz to nic bo nie czuję jak ty przyjacielu