szukając

Wstyd swój skrywając pod bawełną piżamy, wyskoczyłem (z pominięciem okna) z łóżka, z mieszkania, wreszcie z windy na mróz głęboki, w ciszę dosyć srogą. Sąsiad-spacerowicz: w milczeniu wyjący do księżyca, wczoraj tak władczy w kolejce do piekarni, wydał mi się tym razem zwyczajnie spłukany. Opuściwszy wspólną klatkę, zdążyłem wymienić z psem faceta porozumiewawcze gesty zniewolonych. Krok miałem taki jakiś... inny: taki, jak mój sen, a może nawet taki, jak cały ja ostatnimi dobami - nerwowy. Nagie obolałe stopy rozmiaru 43 poprowadziły mnie w stronę podwórka. Tam: dwie godziny szczękania zębami na nic się zdały, bo podwórko... było bezludne, bo nie znalazłem. Nie znalazłem tam Twoich słodkich nóg i rąk. Nie znalazłem ciała tam, gdzie czekać mnie miało: w puchu ciężkim i białym, który tegorocznej zimy nie dotknął naszego podwórka ni razu.