życie bez życia

nikt nie zauważa ogarnia mnie ciemność pogubionych myśli nie potrafię ustawić w szeregu od tej bezmyślnej do wyrafinowanej ile może pomieścić się w głowie kto nie zajrzy tylko przemaszeruje rutynowo wystawi dożywocie czy to jest warte pozostawiam mózg daleko od siebie staję się lżejsza zaczynam widzieć życie bezmyślnie udaje się zweryfikować diagnozę