Gdy powieka mi drgnęła

Ciociu! kto cię stworzył? I dla kogo? Spytać dziś cię muszę gdy matczynnej miłości nie brakło Nie zostałem ja skazany na katusze, Lecz jedną myśl z mej głowy mogę wybrać z wielu Czemuś mi tej chusty żałowała? Jak Kloto szczęścia Czyś ty się o mnie bała? Że ja nieporadny Że chustę zniszczę jako człek bezwładny czy może to zwykle skąpstwo było Którego i ty nie pochwalasz teraz Może i byś wtedy. nie straciła wiele Chusty. Byś nie miała Miałabyś me serce jak zupa grochowa Szczere i chętne Jak mokra koszula Na płocie, w dzień wietrzny jak życie Łatwospadające Więc może to i lepiej lepiej, że go nie masz