Wyznanie spracowanego człowieka na łożu śmierci

Ręce mam pomarszczone, Mówię wszystkim że od pracy Lecz naprawdę ze starości I w dodatku; Bóle kości Czym, ja tą pracą coś dokonał? dnia za dnie to ja nie łapał Może Basię uszczesliwił? pewno, nie przezemń szlochała po nocach Bo którzy by płakał? po łomotach Z rana, w wieczór. Lecz nie bijał jej ja nigdy Gardzę tymi co tak robią Ja ją Kochał Choć, czasami Przyznać muszę Ręka sama powinąć się musiała Ale To tak delikatnie było Jakby róża Spadająca w delikatną taflę wody I zawsze zapominam Że ta róża kolce ma.