x x x

jak powstaje życie tak powstaje podnosi się wolno wręcz prawie wciąż jakbym siedziała spała mały okruszek poczwarka dziewczynka patrzy w niebo wyciąga rączkę jakby chciała coś sięgnąć osiągnąć wstaje rozgląda się łapczywie prostuje się patrzy już przed siebie raczej ręce zastygłe w ciągłym ruchu zaczynają pomału opadać coraz niżej by po tych czterdziestu latach opaść do końca w bezradność teraz już tylko patrzy wstecz oczami duszy zmęczonymi bo wzrok spod na wpół przymrużonej powieki utkwiony od czasu jakiegoś tak mniej więcej w prawym dolnym rogu pustki pustka rośnie nabrzmiewa i pęka ręce wdłuż ciała ułożone i tak życie się kończy ....