Wesele...

Wieczór sączył się jak dobry jazz. Czer­wień ust w głębi szafirowego spojrzenia przeplatana ciepła jedwabnym głosem otulała pieszczotliwie coraz to większym pożądaniem La­wa rozlewająca się w ser­ca wnętrzu cen­ty­metr po cen­ty­met­rze pa­liła gorącem ciało. Niczym noc napełniając się blaskiem brokatu księżyca jak os­tatni ta­niec, uwieńczający bal. Obyd­wo­je tonęli za­pomi­nając o całej sa­li. Tak bez opa­mięta­nia, sza­leńczo i czu­le. Łzy spłynęły niczym krople po szy­bie, dreszczyk wrażliwości kobiecej delikatności. Wtu­lona w ra­miona Ten za którym poszłaby w ogień, a który za nią za­biłby cały świat.