Krwawy Feniks

Umyję się w rzece swych łez I spalę się w płomieniach udręki By położyć Twemu panowaniu kres. Twoje dni są policzone na palcach jednej ręki Nabój unosi się z sykiem Mocno zaciskasz szczęki Świat zalewa czerwona kurtyna Marzeniem aktora umrzeć na scenie Gdzie Twoja widownia? Gdzie Twe oklaski i pełne uciechy wrzaski? Czy pamięć cię zawodzi? Przecież sam je pchnąłeś w objęcia Samali Przymknięte oczy i porzucone ciało Niczym boski Feniks unoszę się nad ziemią Oczyszczam z grzechów miejsce czynu By rozlać choć kroplę więcej Czerwonego płynu