trochę mi żal

nie ma już tamtych starych okien gdzie mróz nad ranem kwiaty dla mnie malował mam tylko wspomnienie słonecznych mroźnych ranków w pamięci rysunki na szybie i rozbudzoną wyobraźnię oczy zapatrzone w szkice szukały róży w szklanym ogrodzie i drzewo tam było całe oszronione nawet zamczysko ze starości białe piękne to były czasy gdy w starym piecu dusza grzała a plecy czuły ciepło minionego lata pamięcią wracam do tego pokoju i do tych okien gdzie mróz uczył rysunku a piec duszę ogrzewał