***

Gdzieś na dnie wyblakłej duszy skulone w kłębek serce, Ono boi się , szlocha, jęczy, szuka schronienia, Karmione patologią uczuć, nasiąkło trucizną niezmywalną, umiera...powoli kona... Czeka w agonii na czyjeś zbawcze ręcę co podniosą je z popiołów udręczenia, Uniosą w chwale... Ale czy skruszone serce potrafi jeszcze dla kogoś innego bić... Czy pomimo odrażacącej trędowatości potrafi jeszcze żyć... czy skona w bezdechu wspomnień...