anielska zgryzota

dusza ma wyje w księżycowej nocy tak mnie ogarnia smutek przeogromny - poharatane serce rozognione - w miłości szale znowu nieprzytomny okrutny świecie cóż mi po uciechach pod nieboskłonem w gwiazdach roziskrzonym kiedy me myśli tylko przy tej pani niestety nikczemnie przez nią odtrącony - o słodkie krągłości ciała anielskiego jedwabne włosy delikatne ciemne promienny uśmiechu odcienia płowego (bez sensu, ale się rymuje) oczy przepastne jak studnie głębinowe powabne ruchy bioder kołyszących przeciągłe spojrzenie elektryzujące z każdym tchnieniem falujące piersi oblewają moje jestestwo gorącem - o jakże tu dalej w markotne dni kroczyć - gdy żal niegodziwy pod mostkiem gniecie i tylko się pieklić o wszystko boczyć toż to niezdrowe napięcie przecie już wiem skąd ratunek i gdzie się dziś podzieję i nic to że na drodze szklanka wskoczę na stary wierny rowerek tam na mnie czeka Hanka barmanka tyś moją ostoją i tarczą i gwiazdą gdy mroki zgryźliwe męczą i trują wiem że przytulisz i pocieszysz twe kojące słowa mnie dziś poratują Do Hanki Barmanki (ała, ała)