...i tęskni

tak noc za nocą trwa jak zwiędły róży kwiat wspomina tęsknie czasy szczęśliwych minionych lat wtem wiatr się zerwał ostry wzburzona ciemna toń a z mroku gęstego wyszła wiotka blada dłoń na palcu obrączka złota upiornym blaskiem lśni koronki białej skrawek obudził dawne sny smutek wiecznej udręki uczucia złego kwiat zdeptany roztrwoniony zniszczonych marzeń świat piękne naiwne diewczę uwodził urokiem swym rozognił serce niewinne by posiąść piękność jej lecz ślubny kobierzec pusty panny młodej żal na wieki utulona w objęciach zimnych fal Pozwalam sobie na zacytowanie utworu użytkownika Helen pt. "on wie...", który zainspirował mnie do napisania tego tekstu. " ciemno już jest na niebie ziemia pachnie wilgocią łąki w srebrnej kąpieli falują z sierpem migocząc cicho szumiąca rzeka obmywa wytarte koryta a brzegiem zaś anioł stoi i taflę lekko dotyka toż to ponury krajobraz mgły nadbiegły do oczu fale uniosły rzekę łzy na ustach wnet poczuł ciężkie westchnienia słychać i smutne jego oblicze jakby największym grzechem było szczelnie okryte i święci w niebie policzą każdą wylaną kroplę może nawet usłyszą gdy tutaj samotnie mokniesz lecz mrok już jest na niebie i ziemia ciemno zasłana a błonie lekko uśpione powstaną dopiero z rana.. "