Matematyką o miłości

Nieśmiały cybernetyk potężne ekstrema Poznawał, kiedy grupy unimodularne Cyberiady całkował w popołudnie parne, Nie wiedząc, czy jest miłość, czy jeszcze jej nie ma? Precz mi, precz, Laplasjany z wieczora do ranka, I wersory wektorów z ranka do wieczora! Bliżej, przeciwobrazy! Bliżej, bo już pora Zredukować kochankę do objęć kochanka! On drżenia wpółmetryczne, które jęk jednoczy, Zmieni w grupy obrotów i sprzężenia zwrotne, A takie kaskadowe, a takie zawrotne, Że zwarciem zagrażają, idąc z oczu w oczy! Ty, klaso transfinalna! Ty, silna wielkości! Nieprzywiedlne continuum! Praukładzie biały! Christoffela ze Stoksem oddam na wiek cały Za pierwszą i ostatnią pochodną miłości. Twych skalarnych przestrzeni wielolistne głębie Ukaż uwikłanemu w Teoremat Ciała, Cyberiado cyprysów, bimodalnie cała W gradientach, rozmnożonych na loty gołębie! O, nie dożył rozkoszy, kto tak bez siwizny Ani w przestrzeni Weyla ani Brouwera Studium topologiczne uściskiem otwiera Badając Moebiusowi nieznane krzywizny! O, wielopowłokowa uczuć komitanto, Wiele trzeba cię cenić, ten się dowie tylko, Kto takich parametrów przeczuwając fantom, Ginie w nanosekundach, płonąc każdą chwilką! Jak punkt, wchodzący w układ holonomiczności, Pozbawiany współrzędnych zera asymptotą, Tak w ostatniej projekcji, ostatnią pieszczotą Żegnany - cybernetyk umiera z miłości.