polaryzacja

Niegdyś namiastka domu z przyjaciółmi śmiechem i ciepłem zionie pustką drzewo wywrócone a korzeń sterczy ku niebu jak skarga smutek przykrył biesiadny stół nie ugnie się pod zastawą i nie zabrzmi muzyka tylko czarny kruk spogląda na szary krajobraz minęło jak wszystko nic nie uchowa się przed czasem słowa rozlecą się w miriady kolorowych pyłków a wiatr zdmuchnie resztki na ziemię słońce zachodzi i tym razem nie wróci w upiornej czerwieni odchodzi ostatni dzień zimna czerń przytuli ostatni raz