Próbujesz dotrzeć do domu?

Ta sama ścieżka coraz bardziej kręta i coraz mniej przyjazna a inni? podążają swoją wciąż pytam o drogę - choć teraz już tylko siebie to nie zwątpienie zamglone mirrą ani ucieczka pod osłoną brokatu jasno i klarownie często do bólu gasząc strach i opanowując drżenie Głód niesamowicie silny głód tnie jak bicz obolałą skórę gdzie zaspokoić i ugasić pragnienie jak złapać drugi oddech nigdy nie byłem sam czasem tylko zapuściłem się w samotność