W górę

Jakoś lekko tak, że aż strach, bo i jaśniej i lżej, więcej kolorów, śmiech, taki od serca, a może to tylko wiosna, spoglądam na niebo. Gdzie te czarne się podziały? Tak chce się żyć, a jednak strach, że wrócą - wspomnienia. A może stopniały ze śniegiem? Być może się udało, czuję się wolny, mogę wzlecieć, jak we śnie. Dzisiaj jestem, już nie wracam, no i co z tego, że blizny - to nie rany, nie bolą. Wieczorem usiądę na progu, zanucę kołysankę, spoglądając na czerwień zachodu, oczekując spokojnej nocy, żyję.