wiersz pisany chodnikiem

w moich butach został warszawski pył z marszałkowskiej nie strzepuję go bo wtedy bym zniknęła na obcym niebie szukam iglicy palec rysuje ją w chmurach wiatr zdmuchuje zanim skończę wciąż słyszę jak nocą dyszy metro przejeżdża mi przez sen i wysiada na stacji której nie ma nie umiem zaparzyć milczenia jakie kapało z kranu na żoliborzu herbata smakuje obco i stygnie za szybko w dłoni trzymam kasztan z saskiego już nie kiełkuje ale ciąży jak obietnica warszawa siedzi w moich żebrach czasem puka od środka żebym przypomniała sobie jak się oddycha