jak pusty kłos unosisz głowę gdy pełne chylą się w pokorze kamienie ciskasz bez namysłu jakbyś bez winy była sama o sobie zdanie masz wysokie choć nie wiadomo skąd się wzięło jakie sukcesy i pochwały na twoje ego tak wpłynęły świat cię obraża swą marnością nie zasługując na dobre słowo złośliwie jadem wkoło plujesz i zaskoczona toniesz w błocie