jesienna podróż

odeszłaś cicho niczym ptak nie znałem nawet twoich marzeń pamiętam tylko jedne łzy spotkane nocą przez przypadek dla nas radosną miałaś twarz czasami gniew zabłysnął w oczach z pokorą niosłaś własny krzyż troski ukryłaś skrzętnie w nocach teraz pozostał tylko znicz ulotnych wspomnień ciepły płomień uczyłaś mnie jak trzeba żyć dziś pod twe skrzydła znów się chronię trzymając w dłoni kruchy liść złocisty symbol zmierzchu lata uchylam drżącą ręką drzwi w szczęśliwy czas dzieciństwa wracam