Podlasie

Chodź poprowadzę cię, podaj rękę Tu smutek zniknie z twojej twarzy Tu błękit nieba, tu łąki kwietne Tu nic nam złego się nie przydarzy Do drzew wysokich cię poprowadzę Majestat puszczy spowity mgłami Tu bliżej Boga, ziarno posadzę Niech zakiełkuje podlane łzami. Tu rzek dziewiczych dostojne wstęgi Do źródeł dzikich cię poprowadzą Tu kaplic cienie na widnokręgu Wędrowcom w drodze schronienie dadzą. Tu w kropli rosy, słońca promienie Już rankiem wczesnym szukają tęczy Tu każdy uśmiech w złoto zamienię Niech w sakwie życia radośnie brzęczy Wejdź w zakamarki duszy swojej Z dzieciństwa lęki, zostaw za drzwiami Na ludzi otwórz serc podwoje W środku jesteśmy wciąż tacy sami.