Podlasie

Chodź poprowadzę cię, podaj rękę
Tu smutek zniknie z twojej twarzy
Tu błękit nieba, tu łąki kwietne
Tu nic nam złego się nie przydarzy

Do drzew wysokich cię poprowadzę
Majestat puszczy spowity mgłami
Tu bliżej Boga, ziarno posadzę
Niech zakiełkuje podlane łzami.

Tu rzek dziewiczych dostojne wstęgi
Do źródeł dzikich cię poprowadzą
Tu kaplic cienie na widnokręgu
Wędrowcom w drodze schronienie dadzą.

Tu w kropli rosy, słońca promienie
Już rankiem wczesnym szukają tęczy
Tu każdy uśmiech w złoto zamienię
Niech w sakwie życia radośnie brzęczy

Wejdź w zakamarki duszy swojej
Z dzieciństwa lęki, zostaw za drzwiami
Na ludzi otwórz serc podwoje
W środku jesteśmy wciąż tacy sami.