„Mała dorosła” – często słyszałam w przedszkolu. Byłam wtedy taka dumna, choć rozdygotane dorosłością uda już wtedy pachniały pustką. Już dobrze – mówisz. Trzeba wziąć w garść tu i teraz, odwrócić wzrok, posklejać co się da. Otwórz okno na świat, podnieś powiekę, niechaj wypłynie sól i ukryty w niej sens. Naiwnością nasiąknięte dni nie przerodzą się tak od razu, trzeba czasu żeby zmyć z lustra fałsz i nagą prawdę. Na początek wypluj nienawiść. Jad który spłynął po liściach wciąż tu jest i jak wąż wije się na poduszce i dusi. Siedzę skulona w zagłębieniu drżącej dłoni, wszędobylska pustka zamyka mi drwiną usta, a ty nic tylko rzucając wymaślonym spojrzeniem sypiesz ryżem po oczach mówiąc, że to na szczęście... 12 kwietnia 2013