To na szczęście

„Mała dorosła” – często słyszałam w przedszkolu.
Byłam wtedy taka dumna,
choć rozdygotane dorosłością uda
już wtedy
pachniały pustką.

Już dobrze – mówisz.
Trzeba wziąć w garść tu i teraz,
odwrócić wzrok, posklejać co się da.

Otwórz okno na świat,
podnieś powiekę,
niechaj wypłynie sól
i ukryty w niej sens.

Naiwnością nasiąknięte dni
nie przerodzą się tak od razu, trzeba czasu
żeby zmyć z lustra fałsz i nagą prawdę.

Na początek wypluj nienawiść.
Jad który spłynął po liściach
wciąż tu jest i jak wąż
wije się na poduszce i dusi.

Siedzę skulona
w zagłębieniu drżącej dłoni,
wszędobylska pustka
zamyka mi drwiną usta,

a ty nic

tylko
rzucając wymaślonym spojrzeniem
sypiesz ryżem po oczach
mówiąc, że
to na szczęście...

12 kwietnia 2013